homepage
line

Veerkracht

 

Langzaam maar zeker herstellen we van de trein die over ons is heen gereden. Sommige stations werden langdurig aangedaan, dan weer werden spoorwegovergangen rücksichtlos gepasseerd. Perrons vol met mensen. Angstig. Ongerust. Tikkie geïrriteerd. Lichtelijk overspannen. Een aantal mocht de diesel en elektriciteit voor de locomotieven leveren, anderen poetsten de wagons glimmend op. Die bleven zicht houden op het licht in de tunnel. Onze premier was de machinist, die mocht gas geven en remmen. Sturen deed de verkeersleiding, de wetenschap. 

 

Wij, als passagiers, hoorden aan waar we naartoe gingen. Hoe snel. Waarom we stil stonden. En de trein schokkend weer optrok. Gaandeweg betreurden we verliezen. Sommigen verdwenen van de trein, gelukkig keerde het merendeel bleekjes terug in de coupé. Geschrokken. Gelouterd. Tikkie onder de indruk. Erg dankbaar. De zijlijn werd steeds meer bevolkt. Met uitgerangeerden. Ver uit elkaar. Holle ogen van de huidhonger. Wachtend op het reparatievoertuig. Niemand blijft achter.

 

Seinen op groen

Inmiddels gaan steeds meer seinen op groen. Langzaam wordt de ketel weer op stoom gebracht. Wie nog staat, springt op de treeplank. Vele handen grijpen hen vast. Er is een vangnet voor als je toch valt. De trein rijdt voort. En, al is de bestemming onbekend, laten we hopen dat het een enkele reis was.

 

Het nieuwe normaal

Wij werken naar de normen van het nieuwe normaal. Schudden geen handen. Zitten een flink eind uit elkaar. Vergaderen virtueel. Maar het werk gaat door. Ook binnen het notariaat. Huizen worden verkocht. Hypotheken gesloten. Huwelijken worden ontbonden. Sterven is geen non-issue meer en kwetsbaarheid werd schrijnend zichtbaar

 

Hartelijke groet,

 

 

 

 

 

 

 

Hartelijke groet,

Mr. Jacobs MfN VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl