homepage
line

Uitgedaagd

Niet vloeken

 

Trouwe lezers van deze column herkennen in meester Rik niet het gedoodverfde prototype van de wat chagrijnige, voor zich uit mompelende, notaris. Hopelijk. Anders heb ik mijn imagebuilding toch niet goed aangepakt. Gelukkig mag ik maandelijks mijn gedachtegoed over mijn vak, en dus een groot deel van mijn leven, op deze plek ventileren.

 

Dat beeld van die grijsaard met immer zorgelijk gefronsde wenkbrauwen komt natuurlijk wel ergens vandaan. Onze broederschap, waar overigens inmiddels ook heel wat zusters zijn toegetreden, is gespecialiseerd in het schetsen van doemscenario's. What if. What else. Wij stellen het onvoorstelbare voor. Wijzen op de risico's. Op de consequenties. Leggen de vinger op hiaten. Dat wijst nou niet direct op een positieve instelling...

 

In een vlaag van emotionele weerzin tegen negativiteit heb ik besloten mezelf uit te dagen. Ik hoorde van de challenge om een maand lang niet te vloeken, te klagen, roddelen en mopperen. Dertig dagen op je wangen bijten en verbaal geweld inslikken. Makkie. Ik ben toch altijd opgewekt en blij. Gelukkig heb ik mijn zelfverkozen uitdaging eerst een tijdje voor mezelf gehouden. Dat bleek een uiterst verstandige keuze. Anders had ik nu de hoon van mijn gezin en vriendenkring moeten verwerken. Want weet u, beste lezers... Het. Valt. Niet. Mee!

 

Ongelooflijk hoe snel een krachtterm aan je mond ontglipt als je gereedschap hanteert waar je fysiek niet op gebouwd is. En dat is nogal een scala, in mijn geval. Variërend van mobiel tot maaier zijn er heel wat momenten waarop het niet gaat zoals ik wil. En zeker niet in het tempo waarin ik het wil. Daarbij heb ik niet voor niets gekozen voor een beroep van cijfers en letters. U ziet het al... alleen al vertéllen over de mislukte uitdaging niet te vloeken, brengt me tot een stevig potje klagen.

 

Gelukkig heb ik ook gehoord dat de initiator van de challenge iets van anderhalve maand nodig had voordat hij het dertig dagen aan een stuk vol wist te houden. Steeds als hij van de wagen viel, klom hij er weer op. Dat geeft mij moed! Dat moet ik toch ook kunnen, optimistisch als ik ben ligt mijn verwachtingspatroon hoog. Op dit moment moet dat nog blijken, de weg is hobbelig en ik vlieg steeds over de rand...

 

Waarom ik mezelf dit aan blijf doen? Sterker nog, wereldkundig maak dat ik een gedragsverandering ambieer? Zodat ik gewezen kan worden op het schier onvermijdelijke falen? Omdat het een andere mindset geeft. De challenge dwingt tot nadenken over de lading van je woorden. Het momentum is toch al voorbij. De vinger is plat, de contactgegevens gewist, vloeken en tieren lossen niets meer op. Door die optie uit te schakelen, is er meteen ruimte voor de oplossing. Pleister erop, handige medewerkers erbij, en weer over tot de orde van de dag.

 

Ik daag u uit, lezer. Probeer het eens. Niet klagen. Niet mopperen. Niet vloeken. Zonder gezeur wordt de wereld een stuk lichter. Echt. De vakbroeders- en zusters zorgen wel voor balans tussen positivisme en realisme.

 

 

 

 

 

 

 

 

Hartelijke groet,

Mr. Jacobs MfN VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl