homepage
line

Postlockdown

Voorzichtig kunnen we vooruitkijken naar een periode waarin het leven weer zijn normale wending neemt. Een zomer zonder terughoudendheid, geen angst meer. Terrasjes, parken en campings tonen vast een gezellige drukte. Blijmoedig sluiten we aan in de file naar het strand. Het kan weer. Heerlijk!

 

Niet iedereen kijkt uit naar de toekomst, wat voor jubelscenario’s ook geschetst worden. Mensen zijn dierbaren verloren. Veelal zonder afscheid en vaak zonder de mogelijkheid de eer te bewijzen die de eerste stap in hun rouwverwerking had moeten zijn. Voor hen wordt het leven nooit meer zoals vroeger.

 

Ondernemers van allerlei kunne hebben het water tot aan de lippen zien stijgen. Het hoosemmertje van het Rijk leidde tot uitstel, niet tot afstel. De groep met de meeste inzet en enthousiasme, de starters, zien hun dromen als zand tussen de vingers doorglippen. Zij krijgen geen overheidssteun om aardse elementen als zand en water het hoofd te bieden en zonder spek op de botten overleeft hun jonge bedrijf de coronacrisis niet.

 

Tenzij… de maatschappij initiatieven ontplooit om hen overeind te houden. Steun Lokaal en koop, bestel en haal af bij de horecagelegenheid of winkel om de hoek. Als dit stuk de lezer bereikt, is de eerste stap op weg naar totale ontsluiting van de samenleving en middenstand gezet. Voor ons als consument voelt het als een verrijking om weer een winkel binnen te stappen, zonder minimaal vier uur van tevoren een tijdsslot te plannen. De winkelier zal zich verheugen in het klantencontact, maar voelt onherroepelijk nog steeds de beperking. Horeca en middenstanders zijn ongetwijfeld blij aan het eind van de dag weer een kas op te kunnen maken, terwijl de uitkomst toch nog lang niet op het niveau ligt waar het hóórt.

 

De gezondheid van de sportbedrijven wordt al maanden gedragen door de welwillendheid van de abonnees en leden. Net als de evenementensector en het toerisme, waar vouchers de ondernemingen moeten behoeden voor een ‘saldo mortale’. 

 

Het notariaat kent veel facetten en heeft door de eeuwen heen al heel wat regionale, landelijke en zelfs globale crises  meegemaakt. Wat juist deze periode kleurt, is de mate waarin de samenleving steun wil en kan bieden aan de noodlijdende ondernemers en cultuursector. Crowdfunding bijvoorbeeld blijkt een nuttig apparaat om financiële dekking te krijgen voor een gesteld doel, vrijwel volledig online. Vaak anoniem en volkomen veilig. Toch? Zonder de spontaniteit van een warm initiatief te denigreren, hou me te goede, als het met donaties te maken krijgt, is het uiterst raadzaam om structuur aan te brengen. Bijvoorbeeld in de vorm van een stichting. Zowel fiscale consequenties als bestuurlijke verantwoordelijkheden en natuurlijk de geldstromen worden in heldere statuten vastgelegd. Met ruimte voor goedhartigheid, bestemmingszekerheid voor de gulle gever en een gerichte gift zonder adders onder het gras. Na het behalen van het doel kan de stichting zichzelf weer opheffen.

 

Er is een weg uit de crisis. De roadmap heeft ons daarop gebracht. Laten we ons blijven realiseren dat het eenrichtingsverkeer is. Er is geen weg terug. Alleen vooruit. Allemaal.

 

Hartelijke groet,

 

 

 

 

 

 

Mr. Jacobs VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl