homepage
line

Paard achter de wagen

 

Ein-de-lijk kunnen we weer als Zaanse ondernemers bij elkaar komen. Op 2 november staat ons ongetwijfeld weer een gelikt programma te wachten, waarover we tot op de deadline voor deze column nog even in spanning verkeren. Gelikt. Spanning. Snapt u? Dat is het bruggetje…

 

Ik kijk er als gezelligheidsdier natuurlijk enorm naar uit om iedereen weer flink op schouders te kunnen slaan. Mijn uitgestoken hand heeft zich inmiddels geperfectioneerd in de boks dus geen gênante situaties. Dames hoeven geen rekening meer te houden met wang- en luchtkussen. Ik heb na afloop geen lipstickafdrukken te verklaren. De afgelopen twee jaar brengen echter wel wat onzekerheid met zich mee. Want o boy, wat is er veel veranderd. Excuus, dat neem ik terug. God, wat zag de wereld er twee jaar geleden anders uit. Weer fout, sorry, sorry, sorry. Tjonge (da’s een goeie!), wat hebben we met z’n allen mee- en doorgemaakt sinds 2019? Buiten dat onze Nederlandse taal verrijkt is met woorden als viruswappies, antivaxxers en coronapashouders bleken deze wat ludiek aandoende betitelingen keiharde splijtzwammen binnen onze maatschappij. Dat is dus mijn eerste angst. Ga ik tijdens het ongedwongen samenzijn geen dingen zeggen die totaal verkeerd uitpakken? Zou niet de eerste keer zijn, zeker niet als het podium de aandachtsboog flink gespannen heeft en deze na een biertje losknalt. Bij voorbaat: neem mij niet kwalijk, ik bedoel het goed en gun iedereen van harte zijn of haar mening. Of hun mening. Weer een bruggetje, richting de volgende onzekerheid. Want zijn de mevrouwen en meneren nog wel de meneren en mevrouwen die zij twee jaar geleden waren? Of zie ik een aantal vage bekenden waarvan ik niet wist dat ze genderneutraal of transgender of whatever waren en die met de opleving van LHBTIQ+ regelrecht uit de kast in een hokje zijn gestapt? Herken ik ze dan nog wel? En hoe spreek ik ze dan aan? Maar niet, denk. Erg jammer, want als iets me intrigeert is het de menselijke psyche en als iets me interesseert, is het hoe iemand in zijn, haar of ut (?) vel steekt. Zonder oordelen aanhoren hoe anderen het geluk zoeken en me inleven in hun tocht daarnaartoe. Waarbij de ideale gesprekspartner mijns inziens dezelfde waarden aanhangt en mij míjn versie gunt. Moet ik nog een laatste obstakeltje noemen. Stel dat ik de oude bekenden en nieuwe kennissen niet versta? Wat als het onversneden zangerige Zaans heeft plaatsgemaakt voor het Zeudas-, pardon, Zuidas-dialect met de Gooise R? Ik weet niet of ik adequaat reageer als ik aangeroepen word met ‘Hee Jik’. En als de conversatie zich uitstrekt over het werkgebied van de raad, het recht en retoriek zou ik wel eens kunnen verdwalen. Dus hiervoor een welgemeend mea culpa post eventus.

Misschien zijn de tijden de afgelopen twee jaren voor mij iets te snel veranderd. Toch, ondanks alle onzekerheden en onwennigheden, kijk ik ernaar uit om nieuwe en bekende Zaanse ondernemers in levende lijve te zien en spreken. Ik beloof elke verandering te omarmen.

ZO! Gezellig!

Hartelijke groet,

 

 

 

 

 

 

Mr. Jacobs VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl