homepage
line

Dure les

 

Een poos geleden was ik bij de buren van vage kennissen van vrienden van een ver familielid van mij. In het buitenland. Elke overeenkomst met bekenden in onze Zaanse omgeving berust op louter toeval. (Terwijl ik dit opschrijf, wis ik het zweet van mijn voorhoofd. Heb namelijk erg lang nagedacht of ik deze gebeurtenis wel moest delen maar er valt zo'n belangrijke les uit te leren...).

 

Laat ik maar beginnen. We hebben het over een stel met drie kinderen. Noem ze voor het gemak Henk en Ingrid, dan heeft iedereen beeld. Hoewel Ken en Barbie ook heel toepasselijk geweest zouden zijn maar die hebben geen kinderen, toch?  Henk is een carrièretijger, Ingrid werkt minstens zo hard om elke maand de bodem van bankrekening te bereiken, iets wat onmogelijk leek. Henk liet zijn eega alle huishoudelijke en administratieve rompslomp opknappen, genoot van de intellectuele en sportieve excessen van hun kroost en pronkte naar hartelust met mama's steeds prontere uiterlijk.

 

Na een gezellig etentje zwaaide Henk gul met zijn pinpas en kreeg hem met minstens zo'n grote glimlach van de gérant retour. Monsieur had waarschijnlijk het verkeerde kaartje gegeven. Schielijk schoot een glimmende creditcard het apparaat in. Pieieiep, in plaats van het vrolijker pieppiep ten teken dat de transactie geslaagd is. Oei. Quel blamage! Ome Rik is de beroerdste niet dus die haalde Henk uit de penarie. Heel discreet, net als die man uit de bankcommercial. Of als een notaris, voor wie alleen nog maar reclameblokloos streamt.

 

Henk werd stil. Ik was niet alleen de man met de knip maar ook de Bob en werd ongewild getuige van een huiselijk conflict. Henk kookte. De drie kinderen glipten naar boven. Ingrid beet op haar perfect gemanicuurde nagels. De beerput ging open. Geen sou meer op de lopende rekening, spaarrekening bij gebrek aan batig saldo opgeheven en een forse achterstand op de aflossing van de hypotheek. Een stapeltje ongeopende post lag verwijtend op het dressoir.

 

‘Blijf!’, riep Henk toen ik me stilletjes uit de voeten probeerde te maken. Als mediator en zeer betrouwbare getuige kon dit stel mij er wel bij gebruiken. Terwijl ze toch echt eerst een boekhouder nodig hadden, dacht ik nog.

 

De onderhuidse spanning was voelbaar. Ingrid trilde uit haar designerschoenen. Henk schoot in de verwijten. Terwijl hij toch zelf ook een bankrekeningafschrift kon lezen of een vinger aan de pols had kunnen houden voor wat betreft de gezinsfinanciën, bracht ik voorzichtig naar voren. Gemeenschap van goederen, gedeelde verantwoordelijkheid, samen zijn we sterk. Henk bleek echter ook een paar lijken in de kast te hebben. Verdampte investeringen en risicovol beleggen ontstegen vér het uitgavetempo van Ingrid.

 

Lang verhaal kort. Het huis is verkocht. De dure merkspullen verpatst of versleten. Ingrid heeft een baan en de kinderen. Henk een nieuwe trophee wife.  Maar dan op huwelijkse voorwaarden, gelukkig heeft hij geluisterd naar de buurman van een vage kennis van een ver familielid.

 

Nog anderhalf jaar, dan zijn ze beiden schuldenvrij. Nee, u kent ze niet.

Hartelijke groet,

 

 

 

 

 

 

mr. H.J. Jacobs (Rik)
r.jacobs@zaannotarissen.nl