homepage
line

Beelddenken

 

What doesn't kill us makes us stronger. Ik weet niet of dit opgaat voor een venijnig virus als Covid-19, maar de regerende macht heeft goede hoop. De bedoeling was en is nog steeds dat we een cordon van immuniteit om onze kwetsbaren heen leggen. Ik vind dat mooi. Als beelddenker zie ik dat duidelijk voor me. Een grote kring stoere mensen. Borst vooruit. Buik in. Hand in hand om een grijze kern, hier en daar ondersteund met rollend materieel. Prachtig!

 

Gelukkig blijkt deze lucide dagdroom voor de meeste mensen nog steeds de werkelijkheid. Zij beschermen of worden beschermd. Als notaris heb ik dagelijks met allerlei vormen van protectie te maken. Onze kinderen. Onze ouders. Onze echtgenoten. We gaan voor ze staan en spreiden onze armen. Niet aankomen! We draaien ons om. Sluiten onze armen om ze heen. Stil maar. Er wordt voor je gezorgd. Beschermende kringen van mensen óm mensen. Mijn gedachten klonen met het grootste gemak. Als de beschermende kring om jezelf bestaat uit jezelf. Nooit zie ik materie in het midden staan. Geen huis. Geen geld. Geen bezit. Altijd een persoon. Dat doen we namelijk. Wat wij notarissen ook vastleggen en juridisch dichttimmeren, het draait altijd om mensen.

 

In de notarispraktijk merken we dat het leven nog steeds wordt gevierd. Goed, huwelijken zijn uitgesteld. Huwelijkse voorwaarden worden gewoon opgesteld. Die moesten er toch komen. De ceremonie en het feest komen later wel. Oké, samen thuisblijven betekent er niet vandoor kunnen gaan en de situatie onder ogen zien. Scheidingen worden doorgezet. Maar er worden ook huizen gekocht en verkocht. Hypotheken afgesloten. Al dat gepraat over de vérstrekkende gevolgen van intensive care brengt de behoefte aan een levenstestament wel iets naar boven. Je zal de corona overleven, maar als een kasplantje verder moeten... No way! En ja, nu we met z'n allen de dood in de ogen hebben gekeken, wordt er toch iets fanatieker nagedacht over de gevolgen van een onverwacht verscheiden.

 

We hebben het er druk mee, net als altijd. Op afstand uiteraard. Als mensen-mens had ik niet verwacht dat de anderhalve meter zo snel overbrugd zou kunnen worden. In een vertrouwelijk gesprek vervaagt het gevoel wat de distantie meebrengt al snel. De liefde voor mijn vak zit hem altijd al in het dichten van kloven. Fysiek even niet, invoelend des te meer. Geen handdruk. Geen schouderklop. Geen troostende arm om je heen. Wel onverdeelde aandacht. Elkaar in de ogen kijken. Luisteren. Lichaamstaal lezen. Als het aan mij ligt, houden we dit aspect vast. Laat die drie luchtkussen met al die gênante misverstanden voortaan maar zitten. De alfa-hug mis ik ook niet echt. En voel jij je veiliger met een mondkapje? Dan zie ik aan je oren dat je lacht! Dan kijk ik in je ogen naar je bui. En dan gebruik ik míjn oren voor je vraag.

Ik zie wat je bedoelt. Het cordon dat je wilt vormen om een kwetsbare heen.

 

Hartelijke groet,

 

 

 

 

 

 

Mr. Jacobs MfN VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl